Kortijn
Het noordwestelijk deel van Otrobanda is later tot ontwikkeling gekomen dan het stegengebied. Het dateert van het eind van de 19e en het begin van de 20e eeuw. In dit gebied lag ooit de plantage Kortijn, die de naamgever werd voor de wijk. De wijk omvat een beperkt aantal monumentale panden uit deze periode. Ze vertonen neoclassicistische kenmerken maar zijn over het algemeen kleiner dan die in het oudere deel. In de loop van de 20e eeuw raakte Kortijn verder verdicht. De wijk Kortijn is binnen de Werelderfgoedgrenzen als overgangszone aangeduid.

Pietermaai
Op enige afstand van Punda kwam in de 18e en 19e eeuw buiten de beschermende stadsmuur de wijk Pietermaai tot ontwikkeling. De wijk strekt zich uit langs de zuidkust van Curaçao en ligt deels ook oostelijk van het Waaigat. Pietermaai heeft een in hoofdzaak lineaire structuur, met bebouwing haaks op de hoofdassen. De wijk werd ingericht met stadsvilla’s, statige gebouwen en vele, kleinere gebouwen. De panden hebben ten dele een 18e-eeuws voorkomen en deels ook een neoclassicistisch karakter. Ze zijn in verschillende kleuren gesausd.

Scharloo
Ten noorden van het Waaigat, kwam vanaf het midden van de 19e eeuw de wijk Scharloo tot ontwikkeling. Hier waren van oudsher plantages gevestigd, die langzaam in de stedelijke sfeer werden betrokken. Er verrees een rijke bebouwing, die grotendeels in handen was van Joodse kooplieden. Deze bebouwing omvat vooral tweelaagse landhuizen op ruim bemeten kavels. De bouwstijl is overwegend neoclassicistisch, met prominente frontons en zuilen – koloniaal van karakter - maar ook invloeden van de Barok zijn herkenbaar. Uiteraard zijn ook hier de gevels gepleisterd en gesausd.