1996, Stelling van Amsterdam
(Rondom Amsterdam, Provincies Noord-Holland en Utrecht)
Kringstelling van 135 km lengte rond de hoofdstad, gebouwd tussen 1883 en 1920. Het is een uitzonderlijk voorbeeld van een verdedigingssysteem gebaseerd op waterbeheersing en forten. Nederlanders gebruiken hun waterbouwkundige kennis sinds de 16e eeuw voor defensiedoeleinden. In de late 19e en vroege 20e eeuw werd Amsterdam beschermd door een samenhangend stelsel van uitgestrekte, onder water te zetten open terreinen en een ring van ruim 40 bewapende forten. Het inunderen van het terrein gebeurde door middel van een ingenieus stelsel van kanalen en sluizen.

Motivering
De Commissie van het Werelderfgoed besloot de Stelling van Amsterdam in te schrijven op basis van de culturele Criteria (2), (4) en (5). Zij stelde hierbij vast dat de site van uitzonderlijke universele waarde is als een uitzonderlijk voorbeeld van een uitgebreid, geïntegreerd verdedigingssysteem uit de moderne tijd. De werking van het systeem is nog herkenbaar en de onderdelen zijn goed geconserveerd sedert de bouw vanaf de late 19e eeuw. Het is eveneens opmerkelijk vanwege de unieke manier waarop het Nederlandse vernuft voor waterbouwkundige werken werd toegepast in de defensie van de hoofdstad.