Verschillende typen forten
Niet alle forten in de Stelling van Amsterdam zien er hetzelfde uit. Reden hiervoor is de functie die de verschillende verdedigingswerken in het verleden hadden. Bovendien werden ze niet allemaal in dezelfde periode gebouwd. Zowel de bestaande, als de ontwerpen van nog te bouwen forten moesten steeds worden aangepast aan nieuwe ontwikkelingen in de geschutstechniek.
Het eerste, nieuw aangelegde fort van de kringstelling lag bij Abcoude en kwam in 1885 gereed. Het bestond uit een ‘bomvrije’ kazerne, remises en open geschutsopstellingen tussen aarden wallen. Het geheel werd omringd door een gracht. Dit ontwerp zou in de gehele Stelling van Amsterdam worden toegepast, maar door de omstreeks diezelfde tijd uitgevonden brisantgranaat daalde de defensieve waarde van dit forttype enorm. De bouw van de overige forten werd voorlopig stopgezet in afwachting van een nieuw, aangepast ontwerp.
In 1897 werd de fortenbouw in de Stelling hervat: het nieuwe type had een smalle en langgerekte vorm met kazematten, die uit een nieuw soort beton waren vervaardigd. Deze waren met een laag aarde van slechts 25 cm overdekt. Daardoor zou de explosiedruk bij de inslag van de granaat naar boven een uitweg vinden en niet door het dak naar binnen slaan. Aan de achterzijde bevonden zich twee zogenoemde keelkazematten voor ondersteuningsvuur op de flanken en voor de nabijverdediging. De zes eerder genoemde forten weken vanwege hun ligging in de Stelling af van dit ontwerp: Pampus, Diemerdam, Durgerdam, IJmuiden, Velsen en Spijkerboor.
Er werden in de Stelling ook forten opgenomen, die eigenlijk al verouderd waren. Dit gold voor de rond het midden van de 19de eeuw gebouwde, bakstenen torenforten in de vestingen Muiden en Weesp, die tot 1892 deel uitmaakten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Op het bovenvlak stond een geschutsbatterij opgesteld. In 1913 werden ook de oude forten Hinderdam en Uitermeer bij de Stelling gevoegd.
Het eerste, nieuw aangelegde fort van de kringstelling lag bij Abcoude en kwam in 1885 gereed. Het bestond uit een ‘bomvrije’ kazerne, remises en open geschutsopstellingen tussen aarden wallen. Het geheel werd omringd door een gracht. Dit ontwerp zou in de gehele Stelling van Amsterdam worden toegepast, maar door de omstreeks diezelfde tijd uitgevonden brisantgranaat daalde de defensieve waarde van dit forttype enorm. De bouw van de overige forten werd voorlopig stopgezet in afwachting van een nieuw, aangepast ontwerp.
In 1897 werd de fortenbouw in de Stelling hervat: het nieuwe type had een smalle en langgerekte vorm met kazematten, die uit een nieuw soort beton waren vervaardigd. Deze waren met een laag aarde van slechts 25 cm overdekt. Daardoor zou de explosiedruk bij de inslag van de granaat naar boven een uitweg vinden en niet door het dak naar binnen slaan. Aan de achterzijde bevonden zich twee zogenoemde keelkazematten voor ondersteuningsvuur op de flanken en voor de nabijverdediging. De zes eerder genoemde forten weken vanwege hun ligging in de Stelling af van dit ontwerp: Pampus, Diemerdam, Durgerdam, IJmuiden, Velsen en Spijkerboor.
Er werden in de Stelling ook forten opgenomen, die eigenlijk al verouderd waren. Dit gold voor de rond het midden van de 19de eeuw gebouwde, bakstenen torenforten in de vestingen Muiden en Weesp, die tot 1892 deel uitmaakten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Op het bovenvlak stond een geschutsbatterij opgesteld. In 1913 werden ook de oude forten Hinderdam en Uitermeer bij de Stelling gevoegd.